Choroby /
Dysplazja

Dysplazja u psów

1. Jakie są przyczyny powstawania dysplazji stawów u psów? Jakie stawy najczęściej dotyka dysplazja? Czy to prawda, że jest to schorzenie genetyczne, które jest dziedziczone z pokolenia na pokolenie? Czy jest możliwe, że dysplazja pojawi się u szczeniąt, których rodzice byli wolni od tego schorzenia? Czy kupując szczeniaka powinno się poprosić hodowcę o wynik prześwietlenia rodziców w kierunku dysplazji?

   Mówiąc popularnie  o dysplazji u psów mamy najczęściej na myśli dysplazję stawów biodrowych i łokciowych. Jest to schorzenie najbardziej dotkliwie występujące u wielu psów ras dużych (owczarki niemieckie, labradory, golden retrivery, mastino napoletano, rottweilery i inne...)  Uproszczając definicję dysplazji  można określić ją jako "niedopasowanie" powierzchni stawowych powodujące ich przeciążenie. Konsekwencją  tego stanu jest  postępujący proces zwyrodnieniowy czego objawem jest nasilająca się klinicznie kulawizna,  Potwierdzeniem tego są zmiany w obrazie rtg uzyskane w trakcie badania radiologicznego.   

  Uważa  się, że istotną rolę w rozwoju dysplazji bioder i łokci u psów odgrywają czynniki:

a)  genetyczne,  które są odpowiedzialne za dziedziczenie predyspozycji do rozwoju  tych schorzeń.  

  U  potomstwa rodziców wolnych od dysplazji stawów biodrowych i łokciowych zmniejsza się ryzyko wystąpienia tej choroby, ale jej nie wyklucza. Jeśli jest możliwość, to warto poprosić hodowcę o potwierdzenie oceny radiologicznej, że rodzice szczeniaków są wolni od dysplazji.

 b) środowiskowe, warunkujące rozwój pełnego obrazu  tej choroby, możemy tutaj zaliczyć:

- nadwagę (zbyt bogate żywienie)

- przeciążanie wysiłkiem fizycznym (nadmierna aktywność ruchowa)

- nieodpowiednio zbilansowana karma itp.  


2. Jak wygląda przebieg tej choroby? Kiedy po raz pierwszy ujawnia się ta choroba i w jaki sposób rozwija się wraz z wiekiem psa? Jak to się dzieje, że zakłóca proces wzrostu i czy może ostatecznie przerodzić się w zwyrodnienie stawów?

. Powinniśmy pamiętać o tym że psy rodzą się z prawidłowymi stawami biodrowymi i łokciowymi, a zaburzenia w rozwoju mogą wystąpić dopiero w trakcie ich  wzrostu i dojrzewania. W miarę jak  młode psy przybierają na masie ciała i stają się coraz bardziej aktywne ruchowo dochodzi do coraz większego obciążania stawów.  Jeśli wystąpią tutaj jakiekolwiek zaburzenia niezgodności anatomicznej  w obrębie powierzchni stawowych to wskutek ich dynamicznej pracy dochodzi do przeciążenia chrząstki stawowej, torebki stawowej oraz układu więzadłowego. Konsekwencją powtarzania się takich przeciążeń jest postępujący powoli proces zwyrodnienia stawu, który jest stanem niestety nieodwracalnym


3. Jakie są najważniejsze objawy tej choroby? W jakim wieku psa najczęściej je obserwujemy?

Podstawowym objawem dysplazji stawów jest oczywiście różnego stopnia i nasilenia kulawizna. Najczęściej pojawia się ona w wieku 4-6 miesięcy, ale może także pojawiać się wcześniej (od 3 mies.) lub później 8-12 mies.  Podstawowe objawy to tzw. trudniejszy "rozruch" po wypoczynku oraz szybsze "męczenie się" po dłuższym bieganiu, powolne kładzenie się, wstawanie itp.  Nasilenie objawów zależy  zaawansowania zmian  w obrębie stawów, a także od indywidualnej odporności na ból. Zdarza się, że niezbyt intensywne zmiany dysplastyczne u psów mogą dać dolegliwości bólowe dopiero u dorosłego pacjenta czyli w późniejszym okresie jego życia.  

 

 Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych nie zaburza procesu wzrostu tych zwierząt natomiast może być przyczyną dużego dyskomfortu ich życia.

 

 
4. Na podstawie jakich badań dokonuje się rozpoznania tego schorzenia? Czy powinno się pójść z psem na badanie do lekarza weterynarii po zauważeniu objawów czy warto zrobić to profilaktyczne, zanim pojawią się objawy?

 

Pierwsze badania w kierunku dysplazji stawów biodrowych można wykonywać już wieku 3 miesięcy - tzw. test Ortolaniego, który z dużym prawdopodobieństwem  może określić  zagrożenie dysplazją.  

 Natomiast wiek 4 miesięcy jest już zdecydowanie najwyższym czasem do dokładniejszej oceny rozwoju stawów biodrowych. Bardzo pomocne są tutaj badania radiologiczne - standardowe lub jeszcze dokładniejsze tzw PennHip, które mogą określić stopień luźności torebek stawowych.

 Natomiast zagrożenie dysplazji stawów łokciowych najlepiej określać w wieku 5-6 miesięcy - oprócz badań palpacyjnych bardzo istotne są również tutaj badania radiologiczne. 

 Oczywiście jeśli wystąpią objawy kulawizny u młodego rosnącego psa wskazane jest udać się niezwłocznie do lekarza weterynarii. Ale powinniśmy pamiętać, że znacznie korzystniej dla naszego pupilka będzie jeśli lekarz wykryje skłonności do rozwoju dysplazji stawów zanim wystąpią objawy kliniczne.

5. Na czym polega leczenie dysplazji? Od czego zależy czy będzie to leczenie operacyjne czy nie?


 Leczenie dysplazji stawów biodrowych i łokciowych może być skuteczne jeśli zostanie odpowiednio wcześnie wykryte.  Powinniśmy pamiętać, że jeśli już wystąpią zmiany zwyrodnieniowe to nie cofną się. Natomiast przez odpowiednie postępowanie chirurgiczne i zachowawcze można taki proces znacznie spowolnić i zmniejszyć wyraźnie objawy bólowe.

 Jeśli odpowiednio wcześnie zdiagnozuje się rozwój dysplazji stawów biodrowych to można wziąć pod uwagę:

-  młodzieńcze zespolenie miedniczne (JPS)

-  potrójną osteotomę miednicy (TPO)

- amputację głowy i szyjki kości udowej

- odnerwienie torebki stawu biodrowego i inne.

 U dorosłych i starszych psów można wziąć pod uwagę także endoprotezę stawu biodrowego.

Leczenie dysplazji stawu łokciowego najlepsze efekty daje przy odpowiednio wczesnej diagnostyce, a rodzaj operacji zależy wówczas od typu dysplazji.


6. Jakie psy są najbardziej narażone na dysplazję? Czy to prawda, że w największym stopniu dotyczy ona dużych ras? Jeśli tak, to jakie są to rasy?

Prawda, że najczęściej problem dysplazji stawów biodrowych i łokciowych dotyczy zwykle dużych ras: owczarki niemieckie, golden retrivery, rottweilery, berneńskie psy pasterskie, mastiff neapolitański, cane corso, dog de Bordeaux, owczarek kaukaski, husky i wiele innych.  Niestety choroba ta dotyka również psy nierasowe co jest także wskazaniem do ich badań w kierunku dysplazji.


7. Jak powinno wyglądać właściwe żywienie i ruch zwierzaka cierpiącego na tę chorobę? Czy to prawda, że w terapii korzystne jest utrzymanie optymalnej wagi psa przez odpowiednie żywienie oraz zapewnienie pupilowi ruchu, który nie obciąży stawów?

 

   

Racjonalne żywienie oraz kontrolowany ruch jest szczególnie istotny u psów podejrzanych lub z rozpoznaniem dyspalzji bioder lub łokci.    

Wskazane jest tutaj utrzymywać taką masę ciała, aby można było nazwać naszego pupila szczupłym. Niektórzy właściciele bronią się czasami, że przecież we wzorcu rasy ich podopieczny powinien być lekko "zaokrąglony". Tak  ,ale pies z chorym układem ruchu powinien być rozpatrywany w innnej kategorii.

 Drugim istotnym czynnikiem profilaktycznym to umiarkowany ruch. Znacznie korzystniejsze są  spokojne spacery 5-6 razy dziennie po kilkanaście minut niż intensywne zabawy i biegi, które powodują mocne przeciążenie stawów. która odpowiednio prowadzona może naszym pupilom znacznie podnieść komfort życia.

 W żywieniu  psów ze zmianami zwyrodnieniowymi stawów wskazane jest stosować dodatkowo chondroprotektory, które działają osłaniająco na chrząstki stawowe. Można również karmić zwierzę gotowymi karmami (dietami) zawierającymi już te składniki w swoim składzie. Osobnym zagadnieniem jest  rehabilitacja zmienionych chorobowo stawów,

.


Profesjonalne Pozycjonowanie